Yazıcam yazamıyorum... Ofis şantiye çizim ev şeytan üçgeninde (evi bu geometriye kurban edemem, zira günün en zevkli kısmı o zone da geçiyor) mekik dokuyorum adeta... O kadar Leonardolara gittik, deli sıra vardı oralarda saatlerimizi verdik, yağmur çamur, dans günleri, özene bezene resimler falan çektim, fotolarla yazılarımı kenar süsü misali süsliim diye... Ama nerdeeee.... "zaman yok kardeşim zaman" mızmızlanmasını yıllardır yaptığım gibi bu sene de yapiorum .. Ve anlamaya başlıyorum ki bu benim hayat duruşum haline gelmeye başlamış. Eyvahhhh... Hadi geçen sene tez vardı, ondan önce stüdyo vardı, iş vardı zar vardı zurt vardı... Bu sene???? bu seneye gelelim o var bu var şu var.. Beynim hep bir şeyler bulucaksa ve zaman sıkıntısı bana kendimi nato mermer nato kafa hissettirecekse burda bir yanlışlık olduğunu düşünmeye başlıyorum... Zaman satın almak istiyorum biraz... Neyse parası vericem .....
+1
Sevindirici not: Bu koşuşturmaca ve zamansızlık şımarıklığı bize alttan alta yazın habercisi, o pis sıkıcı kış günlerinin slow çekim gri sahnelerinin bittiğinin müjdecisi olmaktadır, oh ohhhh....
